Als ik oranje tulpjes zie, moet ik altijd denken aan het bruidsboeketje van Esther: een prachtig bundeltje tulpjes, heel eenvoudig, maar zo mooi.
Jaren geleden was ik met Leunie en Petra op een Landgoed Fair, je weet wel, zo'n happening waar allerlei deftige dames en groflinnen pakken (een uitspraak van onze Jaap) zich een dagje vermaken.
Onnutte dingen worden te koop aangeboden zoals lifestyle laarzen, rustieke bezems enz. Niks waar wij iets mee konden, totdat we een heel leuk plantje zagen, een bodembedekkertje met een klein bloemetje, dat wilden we wel hebben. We vroegen aan de verkoopster of we er een paar konden kopen, maar helaas, deze waren ter decoratie dus niet te koop. Toen we haar vroegen of ze wist hoe deze plantjes heetten, sprak ze de historische woorden: "dit is een zomerbloeiertje".
En wat staat er in de tuin van Maarten en Esther hier in Gisborne: inderdaad het "zomerbloeiertje".
Over toeval gesproken. Vorig jaar heb ik er een foto van gemaakt en naar Leunie gestuurd en we hebben er samen hartelijk om gelachen. Als ik nu een plantje zie waarvan ik niet weet wat het is, dan noem ik het een zomerbloeiertje.
Drie jaar geleden is het alweer dat Marieke op 5 maart overleed. In die tijd staan de bermen in Gisborne vol met amaryllis in alle tinten roze. Ongelooflijk mooi. Om het leven van Marieke te herdenken pluk ik een bos van die prachtige bloemen en maak daar een mooi boeket van.
Aan het einde van de dag laten we de bloemen meevoeren door de rivier naar de zee.
