Waikite

Waikite

Nadat we vier dagen op de kleinkinderen hadden gepast hebben we onszelf verwend met een korte vakantie naar het vulkanische hart van het Noorder Eiland. Niet dat het echt nodig was, want de kleinkinderen hebben zich model gedragen, maar we hadden er allebei zin in. De eerste stop was Rotorua, een toeristische plaats met veel bijzondere attracties die vaak te maken hebben met vulkanische verschijnselen. Op aanraden van de campingbaas gingen we naar de thermische baden in het Waikite dal. We hebben er echt genoten. Onderstaande plaatjes vertellen het verhaal verder.

Het begint allemaal met een bron die
per seconde 50 liter kokend water opboert.

Dat water gaat verder als een kokende rivier.

Nauwlettend gevolgd door Cobie...

... en Rens.

Een bizar gezicht zo'n kokende stroom door het landschap.

Onderweg wordt het water gekoeld op stenen plateaus...

... en in een soort radiator.

Uiteindelijk wordt het geleid naar de verschillende baden.

Hat laagste bad is het koelst, zo'n 38 graden.

De tussenliggende baden met view ...

... zijn iets warmer.

Het bovenste bad is ruim 40 graden.

Heerlijk!

De stoel

De stoel

Nee, ik heb het niet over dat bekende televisieprogramma, maar over ons project van drijfhout. De stoel van “driftwood” is klaar. Het was een hele bevalling hoor. Je ziet een grappige stoel van drijfhout op een plaatje, je denkt “dat is leuk, die kunnen we maken als we in Gisborne zijn.” Er is inderdaad volop drijfhout te vinden op de stranden, dus dat is het probleem niet,  maar……. het is niet zo eenvoudig om daar dan ook een stoel van te maken.

Samen met Esther ben ik aan de slag gegaan. We hebben een bodem gemaakt van watervast verlijmd multiplex. En dan aan de slag. Het is net puzzelen. Je zoekt net zolang tot je een geschikt stukje hout gevonden hebt, dat schroef je vast, het liefst op 3 punten en dan ga je weer verder. Het is het leukst om er grillige stukken hout voor te gebruiken.

De poten waren het lastigste onderdeel. Ze moeten goed vastzitten en ze moeten even lang zijn. Uiteindelijk is dat gelukt. Er moest nog een strandjuttersessie aan te pas komen voor de finishing touch, maar nu is de stoel er.

Afijn, het was erg leuk om te doen en het resultaat is best grappig geworden. Het is geen stoel geworden voor de eeuwigheid, maar dat hoeft ook niet.

Oordeel zelf, hier zijn de foto’s.

Het begon met de oogst van een dag jutten.

En dan is het even puzzelen.

Maar de contouren worden al snel zichtbaar

en ook de sprekende details...

...

Dan nog wat extra materiaal zoeken.

Ook langs de randjes.

Er ligt heel mooi drijfhout.

Maar er wordt streng geselecteerd.

Rens zorgt voor het vervoer.

Hij is nu af en Eva mag proefzitten.

Dat bevalt prima.

Ook van achteren oogt hij goed.

Een bijzonder en origineel meubel.

Family fun day

Family fun day

De klas van Jasper heeft family fun day. Wij worden door Jasper uitgenodigd. Op deze dag moeten de kinderen inhoud geven aan het begrip manaakitanga; dat betekent zoiets als gastvrijheid. Jasper moet die dag voor ons als gastheer optreden tijdens een lunch. Het is een beetje eng maar hij doet het met veel plezier.

In de klas stellen de kinderen zich in het Maori voor.

Dan allemaal naar buiten naar het grasveld.

De leraren zingen een liedje.

De docente expressieve vakken heeft de regie.

Jasper vindt het wel cool.

Jullie zien vast wel...

... welk liedje hier wordt gezongen.

Dan begint de lunch; Jasper haalt voor ons een broodje.

De ouders hebben een picknick deken meegebracht en worden verzorgd.

Een toetje uitzoeken samen met oma.

Dat was lekker.

Jasper haalt nog een extra taartje voor de liefhebbers.

Na afloop spelen op het speelplein.

Grappig gezicht al die kinderen met schoolhoeden.

Marieke

Marieke,

Vandaag  is het een jaar geleden dat Marieke besloot dat het genoeg was geweest en dat ze rust wilde. Marieke wist dat haar tijd gekomen was en ze is met een waardigheid gestorven die je zelden ziet. Marieke aanvaardde het leven op een manier die maar weinig mensen is gegeven. Ze heeft gevochten zolang de strijd duurde , heeft de tijd die ze nog had ten volle geleefd en uiteindelijk heeft ze haar lot geaccepteerd.

Dierbare herinneringen bewaren we aan onze sprankelende, ondernemende, slimme en lieve schoondochter. Onze gezellige maaltijden, de kaartjes die ze altijd stuurde, de gezamenlijke vakanties, de lange gesprekken en natuurlijk de geweldige trouwpartij.

We missen haar ontzettend en we zullen haar niet vergeten.

Als je kunt geloven dat haar leven op een of andere manier wordt voortgezet, kan dat misschien helpen een deel van het verdriet te verzachten.

Hier in Nieuw Zeeland loopt een klein blond meisje rond, ze is gezellig, assertief, ondernemend, slim en ze babbelt de hele dag en als je aan haar vraagt: “Hoe heet jij?” dan zegt ze: “Eva Marieke van den Heuvel.” 

Naar het zuiden

Naar het zuiden

Zo'n 150 kilometer ten zuid westen van Gisborne ligt een prachtig meer midden in een heel uitgestrekt natuurgebied; lake Waikaremoana. Daar waren we nog nooit geweest dus hup op weg. De laatste 26 kilometer over unsealed road; grind dus. Het meer ligt prachtig en het staat bekend om zijn mooie wandelingen. Wij lopen ook een stukje. Op de terugweg gaan we naar het Hackfalls arboretum (bomentuin). Dat bevindt zich midden in een groot boerenbedrijf, een cattlestation noemen ze zoiets hier.

Onderweg zien deze Maori dame die kantoor houdt op een terrasje.

Cobie loopt op een paadje langs het meer.

een oude bosbouwkar op houten wielen.

Lunch aan de rand van het meer in het motorcamp.

Uitzicht over het meer.

Rens bij het naambordje van de Papakorito waterval.

Cobie bij de waterval zelf.

Uitzicht over het meer...

...

In het arboretum; stoer echtpaar!

Veel verschillende bomen met labeltjes eraan.

De paden op...