Het einde van het jaar nadert. Het betekent dat we, na een veelbewogen jaar, ons voorbereiden op de reis naar Nieuw Zeeland. De tickets voor ieder zeven vluchten zijn er, we hebben nieuwe paspoorten, de auto in NZ is APK gekeurd en heeft een beurt gehad, Holle heeft een goed logeeradres gevonden bij Piet en Leny, we hebben in- en uitvoervergunningen voor een geweer, de jachtvergunningen zijn afgedrukt, we hebben een erg leuk huis gehuurd voor onze twee weken vakantie met de (klein-) kinderen, met wat gedoe is er voor de rest van de drie maanden weer een appartement voor ons gereserveerd in hetzelfde gebouw als begin dit jaar, Cobie is druk met het kopen van cadeautjes en spulletjes voor de familie; met andere woorden: we zijn er (bijna) klaar voor.
Dit jaar hoeven we ons minder zorgen te maken over het huis; Hans en Tonny trekken er in om de verbouwing van hun nieuwe huis in Den Bosch van dichtbij te kunnen volgen. Een hele geruststelling.
Het kriebelt nu wel heel erg. Het klinkt misschien vreemd maar hoe meer de datum van ons vertrek nadert hoe meer de zenuwen een rol gaan spelen.
Verder is het heel verdrietig dat we Leunie in zo'n slechte toestand achter moeten laten. Ook de gezondheid van Jan Asselbergs baart ons grote zorgen. We hebben intussen geleerd dat dit soort tegenslagen kennelijk verbonden zijn aan een langdurig verblijf zo ver weg. Het is niet anders.
De kinderen en kleinkinderen in NZ zien erg uit naar onze komst en omgekeerd natuurlijk. Via de social media zien we dat de kleinkinderen intussen flink zijn veranderd. Nog twee weken geduld en we kunnen ze weer knuffelen. Nieuw Zeeland, we komen er aan....
Op deze blog gaan we weer verslag doen van onze avonturen aan de andere kant van de aarde.
We vinden het leuk als er belangstelling voor is en stellen het erg op prijs om af en toe een reactie te krijgen.
